| تبليغات | X |
|
یادداشت های اسماعیل غلامی حاجی آبادی
|
اگه خدا بخواد دارم می رم دستبوسی پدر و مادر. سال تحویلمون نورافشانیه
اونایی که پیش پدر و مادر نیستن جای دوری نرن، کافیه یه نگاه به آسمون بندازن. بازتاب نور چهره مادر رو چه خوب می شه از هزاران کیلومتر دورتر هم مشاهده کرد.
به قول شاعری که دور از خانه سروده بود:
چقدر امشب آسمان مهتابی است
حتما مادرم باز بیدار است
***
و به یاد مادرانی که با ما سر سفره تحویل سال هستند اما دیگر نمی توانیم روی ماهشان را ببوسیم.
***
نوروزتون خوش ، لبتون خندون و وجودتون غرق در شادی و نور باد. الی الأبد
