| تبليغات | X |
|
یادداشت های اسماعیل غلامی حاجی آبادی
|
«و قاف/ حرف آخر عشق است/ آنجا كه نام كوچك من/ آغاز مى شود»
قيصر، اين شعر را «امين پورى» مى نويسد كه روزگار معاصر و زبان نوشتن از اين روزگار را به خوبى مى شناسد. در واقع نوع رويكرد قيصر امين پور به شعر و زبان، نه آنگونه است كه شعر را كاركرد زيبايى شناسى «زبان» بداند و هدف و تأثير گذارى موضوعى شعر را ناديده بگيرد. او در اشعارش تلاش مى كند دغدغه هاى انسان معاصر را معاصر سرايى كند. اگر به تنوع آثار او در قالب هاى مختلف، از غزل، رباعى كه قالب هايى كلاسيك (سنتى) هستند تا سپيد به دقت توجه كنيم در مى يابيم او چگونه واژگان آشناى جهان معاصر فارسى را دريافته و آن را به كار مى بندد. به شعر «اشتقاق» از دفتر «آينه هاى ناگهان» توجه كنيد:
