غمی چون مولانا

مصطفی علی پور

زبان ساده ، حسی و سهل و ممتنع او شعر او را کامال مشخص می کند . او سخت ترین و جدی ترین موضوعات اجتماعی و تغزلی را در ساده ترین شکل بیانی ، تجربه شعری می کند. نگاه او به اطراف نگاهی است از روبرو ، او هرگز از بالا از اشیای پیرامونش نمی ایستد و از سر بزرگی به ان ها نمی گرد. اشیای شعر او خود اویند؛ صمیمی و مهربان و عزیز.

این نوع نگرش ، جنبه های عینی شعر او را آشکارتر از دیگر جنبه ها نشان می دهد. این شکل زبانی باعث می شود که هر شی و هر واژه ای با هر طرفیتی به سادگی وارد شعر او شوند ؛ از جلد شناسنامه اش که درد می کند گرفته تا جورابی که بارها اتویش می کند.

قیصر "غمی دارد همچو مولانا" و این غم با همه غم های آدم های غمگین دنیافرق می کند. غم های او امضای شعرهای اویند. چندان که شعرهای او را بدون امضا نیز می توان شناخت.